سبز اللهی. اصلاح طلب. سلطنت طلب. سکولارها. دمکرات ها .سوسیالیست ها و... این همه گروه اینهمه مخالف اینهمه پتانسیل اما دریغ از کوچکترین فایده برای ملت و کشور. روی سخن با سران احزاب و گروه ها است. خودبرتر بینانی که مهمترین فاکتور راهبردی هر حزبی را فراموش کرده اند. " مقبولیت عام مردم " مقبولیتی که امروز چالشی بسیار جدی است بواسطه سیاست های تک گرایانه. محبوبیتی که به حاشیه می رود بواسطه طمع. مردم ایران مردمی خسته اند. مردمی از جنس شرافت و صداقت. کدام ملتی را سراغ دارید که در طی یک قرن این همه مبارزه خونین و سنگین سیاسی را پشت سر گذاشته و چندین جنگ را تجربه کرده باشد؟ کدام ملتی را دیده اید این هجم و پتانسیل آزادی را داشته باشد؟ تا بوده ایران و ایرانی بوده و این مهم است وگرنه تمام شما یک روز آمده و یک روز میروید. مهمترین اصل مبارزاتی هر اپوزیسیونی عشق به مردم و کشور است.آیا این مقوله را در خودتان می بینید؟
آیا اگر این نکته در شماها وجود داشت دست از تبلیغ خود و تخریب دیگری بر نمی داشتید و برای مام میهن و مردم خود بواسطه سرنگونی دشمنان اشغالگر کشور دست اتحاد بسمت یکدیگر دراز نمی کردید؟ امروزه با مرور وقایع دو سال گذشته هر کسی به خوبی میداند که ما از دشمن ضربه نخوردیم. هر آنچه خوردیم از خودی بود. بلوغ و شعور مردم را همین بس که بارها تهران را فتح کردند ولی با مدیریت غلط به خانه ها برگشتند.پس اشکال از مردم نیست. اشکال از مدیریت است. اشکال از جایی است که شعارها همنوا نیست و هدف ها متفاوت. اشکال از وجود افرادی است که منافع خود را برتر از منافع مردمشان میدانند. مردم همین الان هم حاضر به فدا کردن خودشانند ولی در سایه اتحاد و هدفی مشخص و جامع نه برای منافع گروه های عافیت طلب. روی سخن با آنانیست که هنوز نمی دانند و یا نخواسته اند درک کنند این رژیم سقوط کرده و اشکال از ماست که هنوز سرپا است. از شما احزابی که تکبر را کنار نگذاشته و با هم متحد و همصدا نمی شوید و اقیانوسی از مردم را شکل نمی دهید. هر روزی که این دشمنان بر مسند قدرت روزشان را شب می کنند خیانتی به پای شما نوشته میشود که میتوانید ولی انجام نمیدهید.آینده ما در این است. شورایی متشکل از همه اپوزیسیون تشکیل شود با شعار واحد سرنگونی نظام و آینده خود را به صندوق های رای بعد از پیروزی سپردن.با این حرکت هر روز و هر لحظه به موفقیت و آزادی نزدیک و نزدیکتر میشویم. فرصت برای ما هست ولی تا دیر نشده باید متحد شد نه برای خود بلکه برای ایران و ایرانی. امروزه که این رژیم از هر زمان خود منزویتر و مفلوکتر است زمان آن است که با درس گرفتن از گذشته متحد شوید. روی سخن با تمامی شما است و کوتاهی از هر گروه خیانتی است بر حق مردم.یارانمان دربندند و خون شهدایمان هنوز روی سنگ فرش خیابانهاست.سکوت ما مهر ذلت و بی غیرتی است بر پای سند بردگی. مردم اپوزیسیون راحت طلب و عافیت طلب نمی خواهند و بس
